Trekking, safari i... Zanzibar
Jeszcze przed wyjazdem do Tanzanii odbyliśmy dwudniowe safari w Parku Narodowym MASAI MARA. Jest to ogromny teren łączący się z tanzańskim SERENGETI. Można poobserwować właściwie większość afrykańskich zwierząt choć czasem robi się zabawnie, kiedy wokół stadka lwów gromadzi się 10-12 samochodów terenowych z turystami.
Masajowie wypasają tam swoje stada bydła, za odpowiednią opłata pozwalają się fotografować a nawet zapraszają do swej wioski.
Najpiękniejsze w Afryce są chyba wschody słońca kiedy świt przynosi czyste jeszcze powietrze i zalewa światłem sawanny.
Następnego dnia po Masai Mara byliśmy już w Tanzanii – przywitała nas upałem i kurzem.
Zatrzymaliśmy się w ARUSHY- mieście tętniącym życiem i pełne meczetów.

Rano obudził nas śpiew muzeina – było to dla mnie mistyczne przeżycie – jest coś magicznego w modlitwach muzułmanów. ARUSHA to miasto wymagające czasu – my go zbyt wiele nie mieliśmy.
Tak więc pierwszego dnia przekroczyliśmy bramę Parku Narodowego aby po kilku godzinach spaceru przez piękny parujący las deszczowy dotrzeć do pierwszego schroniska – MANDARA HUT (2700 m). Następnego dnia etap do HOROMBO (3700 m).
Zapowiedziany przez przewodników na 5-6 godz. marszu, zajął mi 2,5 godz. lekkiego trekkingu. Zadziwiające jak łatwo pod Kilimandżaro zdobywało się wysokość. W końcu 1000 m przewyższenia to nie mało, a ja cały czas miałem wrażenie, że idę po płaskim terenie.
Trzeci dzień to już totalne lenistwo – dzień aklimatyzacyjny - zrobiliśmy tylko spacer pod niższy wierzchołek Kili – MAWENZI. Następnego – 4 dnia idąc przez pustynię alpejską osiągnęliśmy ostatnie schronisko – KIBO HUT (4800 m).
Wysokość dosyć znaczna – stąd już atakuje się szczyt. Aby zobaczyć wschód słońca na kraterze, ze schroniska wychodzi się ok. 1-2 w nocy i tak też zrobiliśmy. O północy pobudka, herbata i w ciemnościach wychodzimy na ostatni etap. Tempo jest wolne, idziemy za przewodnikiem wreszcie w trochę bardziej stromym terenie. Noc jest dosyć ciepła, ok. – 5 stopni, nie ma wiatru.
Około 4 rano jesteśmy na krawędzi krateru – GILMAN’s POINT (5681 m). Jeszcze dwie godziny do najwyższego punktu Kili. W okolicach Stella Point powoli zaczyna budzić się dzień.
Mimo, że nie jest to jakaś wybitna wspinaczka, sceneria, bliskość szczytu, czerwono-żółte słońce wschodzące nad górami – wszystko sprawia, że chwila jest podniosła. Magia Kilimandżaro działa.
Około 6.30 staję na UHURU PEAK – 5895 m – najwyższym punkcie Afryki. Świat dookoła jest w różnych odcieniach czerwieni, nawet lodowiec nie oślepia bielą. W oddali wspaniały widok na Mount MERU (4562 m).
Dochodzą kolejne osoby – składamy sobie gratulacje i robimy dziesiątki zdjęć. 
Wiele lat temu Kilimandżaro było dla mnie nieosiągalnym marzeniem, czymś tak odległym jak kosmos. A teraz stałem na dachu Afryki i patrzyłem na wieczne, ginące już niestety śniegi wielkiej góry.
Może jednak lepiej było pozostawić Kili tylko wyobrażeniem, pragnieniem przeżycia czegoś zupełnie wyjątkowego …
Kto wie …

Następnego dnia wieczorem byliśmy z powrotem w Arushy, gdzie znowu zachwycało mnie poranne nawoływanie Muezzina z pobliskiego meczetu.
Najpiękniejsze chyba miejsce które odwiedziliśmy to krater NGORONGORO – wspaniałe dzieło natury , na małym terenie o średnicy ok. 18 km żyją właściwie wszystkie afrykańskie zwierzęta, jest tam jezioro , mokradła , żyzne zielone pastwiska, lasy. Prawdziwy eden.
Afrykanie nigdy się nie spieszą – do Dar es Salaam jechaliśmy autobusem tak długo, że ostatni prom na Zanzibar zdążył odpłynąć. Ale dzięki temu poznałem co oznacza prawdziwy afrykański upał – w hotelu bez światła i klimatyzacji, spędziłem noc głównie pod zimnym prysznicem. Nad oceanem Indyjskim o tej porze roku gorąco panuje nieubłagane – jak wewnątrz wilgotnego piekła.
Kilka ostatnich dni to ZANZIBAR.
Oddalona o 3 godziny wyspa, jest częścią Tanzanii, posiada jednak szeroką autonomię, własny parlament i rząd. Po przybyciu jest normalna odprawa paszportowa. Na wyspie która jest w 95 % muzułmańska widać nieco wyższy poziom życia, większy porządek, lepsze drogi.
Wyspa słynie z plantacji goździków, pięknych plaż, seledynowych zatok i flotylli drewnianych, rybackich łódek. Sporo tu turystów, hotele i rezydencje zajmują coraz większe odcinki na brzegu oceanu. Jest kolorowo, Zanzibar City ze swoją starą, wspaniałą częścią zwaną STONE TOWN, zachwyca klimatem, wąskimi uliczkami i barwnym tłumem ludzi.
Zresztą Afryka to właśnie przede wszystkim ludzie. Pasujący do krajobrazu, światła, zapachu. Przeważnie biedni i żyjący w warunkach dla nas, europejczyków nie do pojęcia, znoszą swój los pogodnie i wytrwale. Nie spotkałem tam ludzi zgorzkniałych, na skraju depresji, izolujących się od otoczenia czy po prostu smutnych.
Tak, jak ich kontynent, pulsują gorącem, słońcem i kolorami. Dużo rozmawiają, jeszcze więcej się śmieją. My jesteśmy poddanymi czasu – oni sami go kształtują. Dla nas, zdyscyplinowanych, hipochondrycznych europejczyków, czasami jest to nie do zniesienia. Ale może trochę nam tego brakuje.

W równym stopniu fascynująca co męcząca, pozostanie Afryka w mojej pamięci jako wspaniała wspinaczka na Neliona, magia Kilimandżaro, gorący oddech Zanzibaru i najbardziej kolorowe miejsce na ziemi.

Paweł – dziękuje za najlepszy wspin w życiu.